Marmaris’ten Fethiye’ye giden yolu on beş yıldır arşınlıyorum. Kimi zaman sabah altıda çıkıp Katrancı’da denize giren, öğlen dönen bir günübirlikçi olarak; kimi zaman Faralya’da üç gün kalıp geri dönmeyi unutan biri olarak. Bu yolun her virajını, her koyun hangi saatte gölgeye girdiğini, hangi otoparkın on birden sonra dolduğunu biliyorum.
Bu yazıyı yazma sebebim şu: internette Fethiye koyları hakkında yazılan çoğu şey birbirinin kopyası ve çoğu yanlış. “Kelebekler Vadisi’ne arabayla gidilir” diyen bir metin okudum geçen sene. Gidilmez. O patikadan inmeye çalışan insanlar her yıl kurtarma ekibi çağırtıyor.
Aşağıda on beş koy var. Kaçına karadan gidilir, kaçına sadece tekneyle ulaşılır, hangisi çocukla gidilir, hangisine sabah gidilir, hepsi ayrı ayrı yazıyor. Fiyat ve saat bilgileri sezona göre oynadığı için onları kaba aralık olarak verdim, kesin bilgi gibi almayın.
Fethiye deyince akla tek bir kıyı geliyor ama aslında iki ayrı coğrafya var ve birbirine hiç benzemiyorlar.
Bu ayrımı kafanızda netleştirin, çünkü aynı günde iki tarafı birden gezmeye çalışmak Fethiye’de yapılan en yaygın hata. Ben de yaptım, yolda geçti gün.
Klişe olduğunu biliyorum. Ama Ölüdeniz’in lagünü hâlâ Türkiye’nin en iyi manzaralarından biri ve bunu inkar etmek züppelik olur.
İki ayrı alan var: lagün kısmı (tabiat parkı, giriş ücretli, denizi sığ ve durgun) ve Belcekız plajı (halka açık, dalgalı, daha canlı). Çocuklu aileler için lagün, yüzmek isteyenler için Belcekız daha uygun.
Ölüdeniz’in hemen doğusunda, Kumburnu Tabiat Parkı içinde. Ölüdeniz’in kalabalığından bunalanların kaçtığı yer. Çam ormanının içinden yürüyerek sahile iniyorsunuz, kıyı çakıllı, su berrak ve hızla derinleşiyor.
Buranın asıl güzelliği gölge. Ölüdeniz’de şemsiye kavgası verirken burada ağacın altına serilip yatabiliyorsunuz.
Fethiye’nin en çok konuşulan koyu ve konuşulmayı hak ediyor. Likya Yolu üzerinde, Faralya’nın ilerisinde, dağın eteğine sıkışmış bir kum ve çakıl şeridi. Yukarıdan bakınca aşağı inmek imkansız gibi görünüyor, iniyorsunuz.
Koyda bungalov kampları var, elektrik ve internet dertlerinden uzaklaşmak isteyenlerin yeri. Ama şunu net söyleyeyim: son yıllarda burası eski bohem havasını epeyce kaybetti. Yine de suyu ve manzarası tartışmasız.
Kendi aracınızla giderseniz son kısım dar ve virajlı dağ yolu. Aşağıda park yeri sınırlı, sezonda dolabiliyor. Bazı kamplar üstten servis aracı kaldırıyor, konaklayacaksanız önceden sorun.
Fethiye’den Göcek’e giden yol üzerinde, yaklaşık yirmi kilometre. Orman içinde bir tabiat parkı ve bence Muğla kıyısındaki en iyi fiyat performans noktalarından biri.
İki ayrı koy var burada. Girişteki büyük olan kalabalık, sağdaki kayalık patikadan geçince ikinci ve daha küçük koya varıyorsunuz. Herkes birinciye yığılıyor, ikinci koy çoğu zaman tenha kalıyor.
Katrancı’nın komşusu ve daha az bilineni. Adını sığla, yani günlük ağaçlarından alıyor. Bu ağaçlar Türkiye’de çok dar bir bölgede yetişiyor ve buranın havası gerçekten farklı, nemli ve serin.
Deniz sığ, dip kumlu, çocuklu aileler için güvenli. Ama asıl mesele sahil değil, arkadaki sığla ormanı. İçeri doğru on dakika yürüyün, ağaçların arasından süzülen ışık başka bir yer gibi.
Göcek yolunda, Katrancı ile Günlüklü’nün biraz ötesinde. Küçük, sakin, gösterişsiz. Bir plaj işletmesi ve birkaç masa dışında pek bir şey yok.
Bunu listeye koymamın sebebi tam olarak bu: Fethiye’de yapacak bir şeyin olmadığı bir koya ihtiyaç duyduğunuz bir gün gelecek. O gün burası.
Fethiye ile Göcek arasında, adını dibindeki boncuk gibi çakıl taşlarından alıyor. Su renginin buradaki tonu bölgede az bulunur, gerçekten mine yeşiline çalıyor. Küçük bir koy olduğu için doluluk çabuk oluyor. Sezon ortasında öğleden sonra gitmeyin, iğne atsanız yere düşmez.
Fethiye merkeze en yakın kaçış noktalarından biri, on beş dakikalık mesafede. Kıyıda birkaç işletme, ağaç gölgesi ve sakin bir deniz var. Yerel halkın akşamüstü serinlemeye geldiği yer, turist yoğunluğu düşük.
Aile boyu bir öğleden sonra için ideal. Şehirden kısa süreliğine çıkmak isteyenlerin kolay çözümü.
Buradan sonrası tekne işi. Ya günübirlik tur teknesiyle gideceksiniz, ya kiralık tekneyle, ya da dolmuş tekneyle.
Burayı en sona bırakmak isterdim ama sıralamayı bozmayayım. Babadağ’ın eteğinde, iki uçurum arasına sıkışmış bir kanyonun denize açıldığı yer. 1995’te birinci derece doğal sit alanı ilan edildi. Adını burada yaşayan Jersey kaplan kelebeğinden alıyor.
Şimdi çok önemli bir uyarı. Faralya tarafından aşağı inen bir patika var ve bu patika normal bir yürüyüş yolu değil. Dik, gevşek taşlı, yer yer halatla iniliyor. Her sezon burada kaza oluyor. Sosyal medyada gördüğünüz “seyir terası” da resmi bir platform değil, doğrudan uçuruma bakan kayalık.
Karar basit: aşağı inecekseniz tekne, yukarıdan bakacaksanız Faralya yolu. İkisini aynı şey sanmayın.
Kayaköy’ün aşağısında, Ölüdeniz ile Fethiye arasındaki kıyıda. Ada üzerinde Bizans dönemine ait kilise ve yapı kalıntıları var, patikalarla tepeye çıkabiliyorsunuz. Denizin altında da kalıntılar görülüyor.
Gün batımı için bölgedeki en iyi noktalardan biri. Adanın batı yamacından güneşin denize inişini izlemek, Fethiye’de yaşadığım en iyi yarım saatlerden biriydi.
Adı boşuna değil. Su o kadar berrak ki tekneden aşağı baktığınızda dibi sayıyorsunuz. Fethiye Körfezi’nin içinde, on iki adalar rotasının değişmez durağı.
Şnorkelle yüzmek için bölgedeki en iyi noktalardan biri. Balık yoğunluğu iyi, dip yapısı ilginç.
Bir ada değil, ada topluluğu. Aralarında sığ geçitler var, adadan adaya yürüyerek geçebiliyorsunuz. Beyaz kayalar, alçak bitki örtüsü ve inanılmaz bir su rengi.
Tekne turlarında burada en uzun mola veriliyor ve haklı olarak veriliyor. Adaların arasındaki o sığ, ılık geçit bölgedeki en keyifli yüzme alanı.
Adını kayalarının kızıl renginden alıyor. Üzerinde bir deniz feneri var. Su burada daha derin ve daha koyu mavi, dalış için tercih ediliyor.
Derin suda yüzmekten çekiniyorsanız bu durakta teknede kalmayı seçebilirsiniz, kimse bir şey demez.
Ressam Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun 1970’lerde bir kayaya balık figürü çizmesiyle bu adı almış. Koyun kendisi sakin, çevresinde Likya kaya mezarları var. Kısa bir yürüyüşle antik kalıntılara ulaşabiliyorsunuz.
Yüzmekten çok gezmek, bakmak, fotoğraf çekmek için bir durak.
Adını sahile inen taş basamaklardan alıyor. Küçük, korunaklı, dalgasız. Tur teknelerinin daha az uğradığı, kiralık teknelerin tercih ettiği bir yer.
Kalabalıktan kaçmak istiyorsanız ve bir gün tekne kiralayacak imkanınız varsa rotanıza mutlaka koyun.
Fethiye’de iki ana kalkış noktası var ve karıştırılıyor.
Fethiye Merkez Limanı. Buradan 12 Adalar turu kalkıyor. Rota körfezin içi: Akvaryum, Yassıca, Kızıl Ada, Tavşan Adası gibi duraklar. Tur genelde on buçukta kalkıp akşamüstü dönüyor, yaklaşık yedi buçuk sekiz saat sürüyor. Öğle yemeği çoğu pakete dahil.
Ölüdeniz Limanı. Buradan Kelebekler Vadisi rotası kalkıyor. Aynı rotaya farklı tekneler çıkıyor, fark tekne büyüklüğü ve konsept.
Göcek çıkışlı turlar ise Kleopatra, Gübün, Bedri Rahmi, Tersane Adası gibi daha sakin koylara gidiyor.
Fethiye’yi bir günde çözmeye çalışmayın. Bu kıyı, listeyi tik atarak geçmeye kalkan insanı yorar ve karşılığında pek bir şey vermez.
Ben size şunu öneririm: on beş koyun içinden üç tanesini seçin ve o üçünü doğru saatte, acele etmeden gezin. Katrancı’da sabahın altısında denize giren adamın hafızasında kalan şey, o gün on koy gezen adamınkinden çok daha fazladır.
Geri kalanı için zaten bir dahaki sefer var. Fethiye, insanı geri çağıran yerlerden.
En Çok Satan
Babadağ'dan tandem yamaç paraşütü — Ölüdeniz manzarası, otel transferi ve ortalama 30 dakikalık uçuş.
Popüler
Fethiye Körfezi'nde 12 Adalar turu — dört yüzme molası, teknede öğle yemeği ve otel transferi.
Yeni
Fethiye Limanı'ndan yelkenliyle tam gün koy turu — çoklu yüzme molası ve teknede mangal yemeği.
Yeni
İki farklı noktada tüplü dalış, eğitmen eşliğinde başlangıç seviyesine uygun. Teknede öğle yemeği dahil.
